Gareth Maguire

Een gewezen IRA-strijder kan niet op zijn lauweren rusten, want er zijn geen lauweren.

Als hij zijn memoires van een verliezer gaat schrijven en hij krijgt bezoek van oud-medestrijder Seamus Murphy, komt de oude Grizzlybeer in beweging.

Te lezen in

De Noordzee opening

Het beeld van die laatste rit, het lieflijk glooiende landschap, de najaarszon in zijn zijspiegel, de voldoening over zijn bijdrage aan de onoverwinnelijkheid van de IRA... zijn honeymoon was voorbij maar hier reed hij, ongenaakbaar als Winnetou op zijn paard Iltshi, door de prairies van North Yorkshire, de Engelse bleekgezichten tartend op hun eigen grondgebied. Het was dit beeld (...) dat hem had doen besluiten om dertig jaar later zijn schadevergoeding om te zetten in een nieuw leven hier, ver van de wegrottende en gecorrumpeerde resten sektarisme in Ulster die zich Provisional IRA, Real IRA Continuity IRA, Official IRA of Shit IRA noemden; de Ierse zaak was dood, maar het weemoedige verlangen naar de paradijselijke landerijen van North Yorkshire baarde hem een nieuw leven, een leven na de dood.