Henriette (Jet) van Kampen

De droomvrouw van Sam Valeton had ooit haar eigen dromen. Iets froots verrichten, een daad stellen, corresponderen met IRA-gevangene Gareth Maguire, hunkeren naar een weerzien met haar Seamus.

Als de dromen vervlogen zijn verstopt ze zich in de buik van een vrachtschip.

De sonore brom van het schip was het geluid van de geborgenheid, ze waande zich in een reusachtige baarmoeder... vooral wanneer het schip volgeladen was en diep in het water lag.

Te lezen in

Valetons verzamelwoede

Haar handen waren knokig en rijk geaderd, als van een pianospeler; wanneer ze er een damschijf mee in het raamwerk plaatste zag Sam schoonheid in het gestrekt gaan van haar vingers, het loslaten van de schrijf en het ontspannen buigen en terugtrekken.

De Noordzee opening

Er was werk aan de wereld. In Zuid-Europa waren de dictators verdreven, de Amerikanen hadden klop gekregen in Zuidoost AziŽ, in Afrika wonnen de bevrijdingsbewegingen terrein (...) en in Nederland regeerde de sociaal-democraat Den Uyl... nu ja, dat was een begin.